◕。◕

 นิทานความรัก

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มีทหารคนหนึ่ง เป็นทหารเฝ้าประตูราชวัง ทหารคนนี้ได้แอบหลงรักเจ้าหญิงองค์หนึ่ง แต่รู้ตัวว่าตัวเองต้อยต่ำ จึงไม่อยากจะบอกให้เจ้าหญิงรู้ว่าตัวเองแอบหลงรักเจ้าหญิง ได้แต่เฝ้ามองเจ้าหญิงเวลาเจ้าหญิงออกมาชมสวนหน้าพระราชวัง ทหารคนนี้ก็จะมองขึ้นไปเห็นเจ้าหญิงมายืนอยู่ วันหนึ่ง เผอิญเจ้าหญิงเกิดไปรู้เข้าว่า ทหารคนนี้แอบหลงรักเค้า เจ้าหญิงก็เลยเสด็จออกมาแล้วมาพูดกับทหารคนนี้ว่า ถ้าเจ้ารักข้าจริง ข้าจะให้โอกาสเจ้า โดยการที่เจ้าต้องยืนอยู่หน้าประตูพระราชวังตลอด 100 วัน โดยที่เจ้าต้องไม่ไปไหนเลย เมื่อครบวันที่ 100 ข้าจะเป็นของเจ้าเมื่อได้ยินดังนี้ ทหารก็รู้สึกดีใจที่เจ้าหญิงได้ให้โอกาส ทหารคนนี้ก็ได้ยืนรอเจ้าหญิงตามที่เจ้าหญิงบอก 100 วัน โดยห้ามไปไหนเลย นานวันเข้า ฝนก็ตก หิมะก็ตก มีอุปสรรคต่างๆผ่านเข้ามามากมาย แต่ทหารคนนี้ก็ไม่ได้ไปไหนเลย ทุกครั้งที่เจ้าหญิงมองลงมา ทหารคนนี้ก็ยังยืนอยู่ที่เดิม จนถึงวันที่ 99 ทหารคนนี้ก็ยังยืนอยู่ เจ้าหญิงก็นึกในใจว่า เราคงหาผู้ชายอย่างนี้ไม่ได้อีกแล้วล่ะ ที่พิสูจน์ความรักของเค้าได้อย่างมั่นคงและแน่นอน แต่เมื่อเช้าวันที่ 100 ทหารคนนี้ก็ไม่ได้ยืนอยู่แล้ว เจ้าหญิงก็รู้สึกแปลกมากว่า ทำไม อีกวันเดียวแท้ๆ ทำไมถึงไม่ยอมรอ ทำไมถึงไม่มีความอดทนอย่างนี้ ซึ้งจริงๆ ทหารคนนี้เค้าไม่ได้คิดอย่างที่เจ้าหญิงคิด เค้าคิดเพียงแค่ว่า รู้ทั้งรู้ว่าอีกวันเดียวเค้าก็ได้เจ้าหญิงมาครองแล้ว แต่ความรักในความหมายของเค้าไม่ได้หมายถึงการครอบครอง ความรักของเค้าต้องการพิสูจน์ให้เจ้าหญิงเห็นว่า เค้า ทำเพื่อเจ้าหญิงได้ โดยที่เค้าไม่ต้องการครอบครองเจ้าหญิง ขอเพียงแค่เค้าได้ทำอะไรเพื่อเจ้าหญิงก็พอแล้ว บางทีถ้าเกิดเรารักใครคนหนึ่ง ถ้าความรักเราหมายถึงการครอบครอง มันคง ไม่มีความสุขไปซะทุกครั้งที่เรามีความรัก แต่ถ้าเกิดความรักเราหมายความว่า เราได้ทำอะไรให้ใครสักคนหนึ่ง ให้เค้าได้รู้ว่า เราทำเพื่อเค้าได้นะ ถึงแม้ว่าผลที่ตอบกลับมามันจะไม่มีความสุข แต่อย่างน้อยเราก็รู้สึกดีใจ ที่เราได้ให้เค้ารู้ว่าเรารักเค้า บางคนแค่ไปดูหนังกะเราเดือนละครั้ง เราคิด โอ้! ทำไมเล่นตัวจังว่ะดูหนังกะเราเดือนล่ะครั้งเอง แต่สำหรับเค้า เค้าอาจคิดว่า โอโห! ตั้งแต่เกิดมาเนี้ยะ ไม่เคยให้ใครเยอะขนาดนี้เลยนะ เนี้ยะ ดูหนังเดือนละครั้งกับเธอนี้ก็ไม่รู้จะให้ยังไงแล้วนะเนี้ยะ ก็ขอให้เราเข้าใจเค้าด้วยว่า บางทีเค้าให้เรามาก มากจนไม่รู้จะให้ยังไงแล้ว แต่เราอาจจะคิดว่า น้อยเกินไปสำหรับเรา

ข้อความนี้ถูกเขียนใน Uncategorized คั่นหน้า ลิงก์ถาวร

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s